Embed

Sonu Gözükmeyen Yol

 

Bu yol öyle bir yol ki sonu uçsuz bucaksız, yaklaştıkça uzaklaşan bir yol…

 

Her şey yolunda iken planlar ona göredir hani. Yapacağımız şeyleri ona göre ayarlarız hatta o kadar düzenleriz ki hayatımızı ta ki öleceğimiz günü düşünmeye başlarız. Ayrılık korkusunu sadece ölümle düşünmeye başlarız ya o gün ayrılığı belki kaldıramayacağımız için daha önce uçmağa varmak için dualar ederiz bazen. Vuslatı beklemek zor çünkü. Belki kaçmaktır ve korkaklıktır bu ama yinede zor olan ölüm kaçılan ve korkulan ölüm için istek olur insanın içinde. Ama öyle bir gün gelir ki belki de bu kaçmak istemenin cezası olsa gerek. Daha ölmeden vuslat için imtihan başlar ve beklemek…

 

Artık öyle bir hal almıştır ki hayat bütün planla alt üst edilmiştir. Yarını bile geçtim an için bile yapılacak şeyler bulunamaz hale gelir. Yapacak hiçbir şey bulunmaz artık. Büyük bir boşluk içinde kalınmışlık ve ne yapılacağı hakkında ki büyük bir boşluk…

 

Ömrünü planlayan kişi her şeye çözüm bulan zihin artık çalışmaz olur. Kurtuluşu ve ferahlığı ister ama bunun yolu yoktur. Aslında yol çoktur ama hangisi doğru olan yol hangisi Hak yoludur.

 

Bir sürü tercih arasında kalmanın sonucu hiçbir şey yapamamaktan ibarettir. Her şeyi yapmak istersin bütün ihtimaller beyin fırtınası şeklinde birbirleri ile mücadele eder ama karar vermek zor. Artık zihin iflas eder bedende onu takip eder çözüm yolu bulunsa bile yorulmuşluğun getirmiş olduğu isteksizlik ve umutsuzluk hasıl olur.

 

Gücün tükenmişliği beraberinde malubiyete kabullenmeyi getirir hale gelir. İnanç noktasında sekteye uğranması sonucunda artık önümüzü bile göremez oluruz. Artık öyle bir yola girmişizdir ki şuursuzca ilerleriz. Yaptıklarımızın bir önemi yoktur bize göre. Hayat durmaz ve ilerler bizde bununla beraber mecburiyetten yolda yürümek zorunda kalırız. Ama öyle bir yol olmuştur ki bu yol sonu gözükmez. Nereye gittiği hakkında bilgimiz olmadan ölüme gidercesine ilerleriz. Korkusuzca ve hiç arkamıza bakmadan. Belki bunun sebebi kaybedilen şeyin son varlık olduğu için artık kaybetmekten korkmaz hale geliriz.

 

İmtihan denen o yüce şey sınanma. Sadakat noktasında yaşanan olayların eksilme yaratıp yaratmayacağı önemlidir artık. Verilen sözler vardır ama iyi günlerde verilen sözler. Söz odur ki kötü günde tutulsun ve yerine getirilme inancı devam etsin. İmtihan zor bir imtihan.

 

Her şey bir insanı sevmekle başladığı gibi onu kaybetmekle de imtihan başlıyor galiba…

 

Ömür öyle bir güzergaha girmiştir ki artık. Yol aynı yoldur belki ama daha zor ve engelli bir haldedir imtihanın sonucu olarak. Hiçbir şey yapamamak zorunlu olarak insanı beklemeye zorlar. Beklenmeyen bir misafirin gelip gitmesi…

 

Beklemek en zor şey olsa gerek. Büyüklerin sözüne itaat ve sabır yapacak çok şey olmasına rağmen hiçbir şey  yapamamak.

 

Her şeyi kendimiz yaparız kendimize ama yaptıklarımızdan ve yapamadıklarımızdan da pişman değilken ortaya çıkan bu durum imtihanı daha zor kılar.

Sonu gözükmüyor bu yolun, sonu belki uçsuz bucaksız beklide sadece birkaç adım. Beklemek ile ilgili büyük konuşan birine en büyük imtihandır belki de beklemektir…

Yorum Yaz
Bu içeriği paylaşın!
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !